Hoofdstuk 681
Jackson loopt naast me terwijl we allemaal samen het kasteel uitlopen. Hij hoeft helemaal niets te zeggen om me te laten weten dat hij doodtrots op me is, en vindt dat ik geweldig ben, en welbespraakt, en eindelijk in mijn kracht sta. Nee, ik kan dat allemaal zien aan de manier waarop hij stevig naast me staat, aan de manier waarop zijn wolf in een roofzuchtige cirkel om de mijne sluipt, grommend met een blije bezitterigheid die me met veel vreugde vervult.
Rafe loopt aan mijn andere kant, zijn schouders naar achteren en zijn kin omhoog. Hij kijkt naar me terwijl Jesse met de kapitein vooruitloopt, ons leidend naar waar we gisteren met mama en Cora waren.
"Trots op je, trouble," mompelt Rafe, net luid genoeg om te horen, terwijl hij de achterkant van mijn hand met de zijne aanraakt. "Je lijkt op mama, maar je praat als papa. Enge dingen."